ஆடி மாதம்… சுட்டெரித்த கோடையின் வெப்பம் தணிந்து, குளிர்ந்த காற்று வீசத் தொடங்கும் காலம். தென்மேற்குப் பருவமழை கர்நாடகாவின் குடகு மலையில் பொழிய, அங்கே பிறக்கும் நம் காவிரி அன்னை, புது வெள்ளத்தோடு தமிழ்நாடான தன் புகுந்த வீட்டிற்கு ஆர்ப்பரித்து ஓடி வரும் சீசன். அப்படி கரைபுரண்டு ஓடிவரும் அந்த வாழ்க்கை நதியை, ஒரு தாயாக, தெய்வமாக, பெண்ணாகப் பாவித்து, அவளுக்கு நன்றி சொல்லி நாம் கொண்டாடும் ஒரு அற்புதத் திருவிழாதான் ‘ஆடிப்பெருக்கு’ அல்லது ‘பதினெட்டாம் பெருக்கு’.
ஆடி மாதம் 18-ஆம் நாள் கொண்டாடப்படும் இந்த விழா, வெறும் சடங்கு மட்டுமல்ல. இதற்குப் பின்னால் நம் முன்னோர்களின் அறிவியல், இயற்கை வழிபாடு, குடும்பப் பிணைப்பு எனப் பல ஆழமான அர்த்தங்கள் புதைந்துள்ளன. குறிப்பாக, பெண்கள் ஆற்றங்கரைக்குச் சென்று மஞ்சள் கயிறு மாற்றுவது ஏன்? ‘தாலி பெருக்குதல்’ என்றால் என்ன? வாருங்கள், அதன் சிலிர்ப்பூட்டும் காரணங்களை விரிவாக அலசுவோம்.
காவிரி அன்னைக்கு ஒரு சீமந்த விழா!
கிராமங்களில் வழிவழியாகச் சொல்லப்படும் ஒரு அழகிய கதை உண்டு. பெண்கள், காவிரியை வெறும் நதியாகப் பார்ப்பதில்லை; அவளை தங்களைப் போன்ற ஒரு பெண்ணாக, தாயாகவே கருதுகின்றனர். ஆடி மாதம் முதல் தேதியில், நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு நீர்வரத்து தொடங்குவதை, ‘காவிரி அன்னை பூப்பெய்திவிட்டாள்’ என்று கருத்தில் கொள்ளுங்கள். அதிலிருந்து பதினெட்டாம் நாள், நீர்வரத்து அதிகரித்து அவள் கர்ப்பிணி ஆவதாகவும், அதற்காக சீமந்தம் செய்வது போல விழா எடுப்பதுதான் ‘பதினெட்டாம் பெருக்கு’ என்றும் குறிப்பிடுகின்றனர். அதனால்தான், இந்த விழா பெண்களை மையப்படுத்தியதாகவும், மங்கலப் பொருட்களை ஆற்றில் சமர்ப்பிப்பதாகவும் அமைந்துள்ளது.
விழாவின் உச்சம்: “தாலி பெருக்குதல்”
ஆடிப்பெருக்கு விழாவின் மிக முக்கியச் சடங்கு இதுதான். இதன் பெயரைக் கேட்டதும், தாலியை ஆற்றில் விடுவதோ அல்லது புதிதாக வாங்குவதோ என்று பலர் நினைக்கலாம். ஆனால், அதன் அர்த்தம் அதைவிட ஆழமானது.
‘பெருக்குதல்’ என்றால் என்ன?
‘பெருக்கு’ என்றால் ‘அதிகரித்தல்’ அல்லது ‘பெருகுதல்’ (To Increase / Multiply) என்று பொருள். ஆடிப்பெருக்கன்று காவிரியில் நீர் பெருகி ஓடுவது போல, தங்கள் வாழ்விலும் செல்வம், மகிழ்ச்சி, குழந்தைப்பேறு என அனைத்தும் பெருக வேண்டும் என்பதே இதன் அசல் கருத்து.
புதுமணத் தம்பதியரின் முதல் ஆடிப்பெருக்கு:
திருமணமாகி வரும் முதல் ஆடிப்பெருக்கு, தம்பதியருக்கு மிகவும் முக்கியமானது. அன்று, புதுப்பெண்ணின் தாய் வீட்டிலிருந்து சீதனமாக புதிய தங்க மணிகள், பவள மணிகள், லட்சுமி காசு போன்ற மங்கலப் பொருட்களைக் கொண்டு வருவார்கள். ஆற்றங்கரையில், கணவர் முன்னிலையில், புதுப்பெண் தன் கழுத்தில் இருக்கும் திருமண மஞ்சள் கயிற்றை மாற்றுவார்.
அப்போது, பழைய தாலிக் கயிற்றில் இருக்கும் திருமாங்கல்யம் மற்றும் குண்டுகளைப் புதிய மஞ்சள் கயிற்றுக்கு மாற்றுவார்கள். அதனுடன், தாய் வீட்டிலிருந்து கொண்டு வந்த புதிய தங்க மணிகளையும் சேர்த்துப் பெருக்குவார்கள். இப்படி, தாலிச் சரடில் தங்கம் பெருகுவது போல, வாழ்விலும் மங்கலம் பெருக வேண்டும் என்பதே அந்த வேண்டுதல். இந்த அற்புத நிகழ்வுக்குத்தான் ‘தாலி பெருக்குதல்’ என்று பெயர்.
பிறகு, திருமணத்தின்போது அணிந்த பழைய மஞ்சள் கயிற்றையும், கல்யாண மாலைகளையும் “காவிரி அன்னையே, உன்னைப் போல் எங்கள் மணவாழ்க்கையும் எப்போதும் மகிழ்ச்சியாக, செழிப்பாக இருக்க வேண்டும்” என்று வேண்டிக்கொண்டு ஆற்றில் விடுவார்கள்.
திருமணமான மற்ற பெண்கள், தங்கள் கணவரின் ஆயுள் நீள வேண்டும், தீர்க்க சுமங்கலியாக வாழ வேண்டும் என்பதற்காக, தங்கள் பழைய மஞ்சள் கயிற்றை மாற்றி, புதிய மங்கலச் சரடை அணிந்து கொள்வார்கள்.
நன்றியின் வெளிப்பாடு: முளைப்பாலிகையும், படையலும்!
ஆடிப்பெருக்கு என்பது வெறும் குடும்ப விழா மட்டுமல்ல, அது விவசாயத்தின் தொடக்க விழா.
முளைப்பாலிகை: விவசாயம் செழிக்க, அன்னை காவிரிக்கு நன்றி சொல்லும் விதமாக, பெண்கள் வீடுகளில் நவதானியங்களை சிறிய மண் பாத்திரங்களில் விதைத்து, அதை முளைக்கச் செய்து, ‘முளைப்பாலிகை’யை உருவாக்குவார்கள். ஆடிப்பெருக்கன்று, இந்த முளைப்பாலிகையை ஊர்வலமாக எடுத்துச் சென்று, “தாயே, இந்த முளையைப் போல் எங்கள் விளைச்சலையும் செழிக்கச் செய்” என்று வேண்டிக்கொண்டு ஆற்றில் கரைப்பார்கள். இது இயற்கைக்கு நன்றி சொல்லும் ஒரு அற்புதமான சூழலியல் சடங்கு.
சித்ரான்னப் படையல்: அன்று, வீடுகளில் தேங்காய் சாதம், புளியோதரை, சர்க்கரைப் பொங்கல், எலுமிச்சை சாதம், தயிர் சாதம் என விதவிதமான கலவை சாதங்களை (சித்ரான்னங்கள்) தயாரிப்பார்கள். இவற்றுடன், பழங்கள், வெற்றிலை-பாக்கு, தேங்காய், காப்பரிசி (வெல்லம் கலந்த அரிசி), காதோலை கருகமணி (காவிரி அன்னைக்குரிய அலங்காரப் பொருள்) ஆகியவற்றை எடுத்துக்கொண்டு குடும்பமாக ஆற்றங்கரைக்குச் செல்வார்கள்.
அங்கே, ஆற்றங்கரையில் ஒரு இடத்தை சுத்தம் செய்யப்பட்டது, மஞ்சள் பூசி, கோலமிட்டு, சாணத்தில் பிள்ளையார் பிடித்து வைப்பார்கள். தாங்கள் கொண்டு சென்ற படையல்களை வைத்து, சூரிய ஒளி தீபம் காட்டி, காவிரி அன்னைக்கு நன்றி சொல்லி வழிபடுவார்கள். பூஜை முடிந்ததும், மஞ்சள் நூலை பெண்கள் தங்கள் கழுத்தில் அணிந்துகொண்டு, காதோலை கருகமணியையும், முளைப்பாலிகையையும் ஆற்றில் விடுவார்கள்.
பின்னர், கொண்டு சென்ற உணவை உறவினர்களுக்கும், நண்பர்களுக்கும் பகிர்ந்து கொடுத்து, அனைவரும் ஒன்றாக அமர்ந்து உண்பார்கள். இந்த ஒற்றுமையும், பகிர்வும்தான் பண்டிகையின் உண்மையான மகிழ்ச்சி.
ஆறு இல்லாத ஊரில் கொண்டாட்டம் இல்லையா?
காவிரிக்கரை இல்லாத ஊர்களில் இருப்பவர்கள் ஆடிப்பெருக்கைக் கொண்டாட முடியாதா? நிச்சயம் முடியும். நம் முன்னோர்கள் அதற்கும் ஒரு வழியை வைத்திருக்கிறார்கள்.
ஆற்றிற்குச் செல்ல முடியாதவர்கள், தங்கள் வீடுகளில் உள்ள தண்ணீர் குழாயையே (Tap) காவிரியாகப் பாவித்து, அதற்காக மஞ்சள் குங்குமம் இட்டு, பூ வைத்து அலங்கரிப்பார்கள். அதன் அடியில், மேற்கூறிய அனைத்துப் பொருட்களையும் வைத்து, படையலிட்டு, மனதார காவிரித்தாயை நினைத்து வழிபடுவார்கள். முக்கியமாக, தவறாமல் புதிய மஞ்சள் சரடை மாற்றிக் கொள்வார்கள்.
இறுதியில், நாம் கொண்டாடும் இடம் ஆற்றங்கரையா, வீட்டுக்குழாயடியா என்பது முக்கியமல்ல. நமக்கு உயிராதாரம் தரும் தண்ணீர்ப் போற்றுவதும், இயற்கை அன்னைக்கு நன்றி சொல்வதும்தான் ஆடிப்பெருக்கின் தத்துவம்.
ஆகவே, இந்த ஆடிப்பெருக்கன்று நாமும் நமக்கு தினமும் நீர் வழங்கும் காவிரித்தாயையும், இயற்கையையும் போற்றி, நம் பண்பாட்டைக் கொண்டாடி மகிழ்வோம்!
About the Author
