ஒரு கர்நாடக சங்கீதக் கச்சேரியை மனக்கண்ணில் கொண்டு வாருங்கள். கம்பீரமான ஒரு குரல், அதற்குப் பக்கபலமாக வயலினின் மெல்லிசை, மிருதங்கத்தின் ராஜ கம்பீரமான தாளம், கடத்தின் மண் வாசனைக் குழைந்த ஓசை… இவற்றுக்கு நடுவே, திடீரென ஒரு வித்தியாசமான, உலோகத்தன்மை வாய்ந்த, அதிர்வுகளுடன் கூடிய ஒரு ‘ங்…ங்…’ என்ற ரீங்காரம் விசாரணைக்கும். அது எங்கிருந்து வருகிறது என்று சுற்றும் முற்றும் பார்த்தால், ஒரு கலைஞர், ஒரு சிறிய இரும்புக் கருவியை வாயில் வைத்து வாசித்துக் கொண்டிருப்பார்.
பார்வைக்கு ஒரு சாவிக்கொத்தைப் போல, மிகச் சாதாரணமாகத் தோன்றும் அந்தச் சிறிய கருவியிலிருந்து எப்படி இவ்வளவு ஆழமான, தாள லயம் மிக்க இசை வருகிறது? அதுதான் ‘மோர்சிங்’ என்ற மர்மம் நிறைந்த இசைக்கருவியின் மகத்துவம். வாருங்கள், இந்த இசை மர்மத்தின் பின்னால் உள்ள வரலாற்றையும், அறிவியலையும், கலையையும் விரிவாகப் பார்ப்போம்.
பெயரில்தான் எத்தனை Vielfalt!
மோர்சிங் என்பது வெறும் இரும்புக் கருவி மட்டுமல்ல, அது ஒரு கலாச்சாரப் பெட்டகம். அதனால்தான், அது பயணித்த இடமெல்லாம் ஒரு புதிய பெயரைப் பெற்றுள்ளது.
- முகச்சங்கு / நாமுழவு: இதன் தூய தமிழ்ப் பெயர்கள் இவை. முகத்தின் அருகே, வாயில் வைத்து வாசிப்பதாலும், சங்கு போன்ற வளைந்த அமைப்பைக் கொண்டிருப்பதாலும் ‘முகச்சங்கு’ என்றும், நாவின் அசைவால் ஓசையை எழுப்புவதால் ‘நாமுழவு’ என்றும் நம் முன்னோர்கள் அழகாகப் பெயரிட்டனர்.
- மூர்ச்சங்க் / முகர்சங்க்: கிராமப்புறங்களிலும், இந்தி இலக்கியங்களிலும் இப்படி அழைக்கப்படுகிறது. அகோபிலர் எழுதிய புகழ்பெற்ற சமஸ்கிருத இசை நூலான ‘சங்கீத பாரிசாதம்’, இதைக் ‘முகசங்க்’ என்றே குறிப்பிடுகிறது.
- மோர்சாங்: ராஜஸ்தானில் இதன் பெயர் இது.
- Jaw’s Harp (தாடை வீணை): ஆங்கிலத்தில் இதன் பெயர் இது. தாடைப் பகுதியில் வைத்து இசைக்கப்படுவதால், இந்தப் பெயர் வந்தது.
இத்தனை பெயர்கள் இருப்பது, இந்தக் கருவி எவ்வளவு பழமையானது மற்றும் பரவலானது என்பதற்கான சான்றாகும்.
ஓசைக்குப் பின்னால் உள்ள அறிவியல் மர்மம்!
மோர்சிங்கின் செயல்பாடு ஒரு அற்புதமான அறிவியல் தத்துவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. பார்ப்பதற்கு எளிமையாக இருந்தாலும், அதன் இசைக்குப் பின்னால் ஒரு சிக்கலான இயற்பியல் இருக்கிறது.
- அடிப்படை சுருதி (Drone): மோர்சிங்கின் நடுவில் ‘நாக்கு’ போல இருக்கும் கம்பியை விரலால் சுண்டும்போது, அது அதிர்ந்து ஒரு நிலையான, ஒரே ஒரு சுருதியை (Fundamental Note) மட்டுமே உருவாக்கும்.
- ஓசைப் பெட்டியாக மாறும் வாய்: இங்குதான் உண்மையில் மாயம் தொடங்குகிறது. இசைக்கலைஞர், தன் வாய்க் குழியை (Oral Cavity) ஒரு ஒலிப் பெட்டியாக (Resonance Chamber) மாற்றுகிறார். ஒரு கிதார் அல்லது வயலினில் உள்ள மரப்பெட்டி எப்படி ஓசையைப் பெருக்குமோ, அதே வேலையை இங்கு கலைஞரின் வாய் செய்கிறது.
- நாக்கும் சுவாசமும் உருவாக்கும் நாதம்: நிலையான சுருதி அதிர்ந்துகொண்டிருக்கும்போது, கலைஞர் தன் நாவை அசைப்பதன் மூலமும், மூச்சுக் காற்றை உள்ளிழுத்து மற்றும் வெளிவிடுவதன் மூலமும், அந்த அடிப்படை ஓசையில் இருந்து பல்வேறு அடுத்தடுத்த வரங்களை (Overtones/Harmonics) பிரித்தெடுத்து ஒலிப்பார். சுருக்கமாகச் சொன்னால், இது குரல் நாண்களைப் பயன்படுத்தாமல், வாயால் பாடும் ஒரு வித்தை!
இந்த மூன்று செயல்களும் (சுண்டுதல், வாயை அசைத்தல், சுவாசத்தைக் கட்டுப்படுத்துதல்) ஒரே நேரத்தில் நிகழும்போதுதான், அந்த ஒற்றை இரும்புக் கம்பியிலிருந்து ஒரு முழுமையான தாள இசை பிறக்கிறது.
மூங்கிலில் பிறந்து, மேடை ஏறிய கதை!
மோர்சிங்கின் வரலாறு மிகவும் தொன்மையானது. தொடக்கத்தில், இது இரும்பால் செய்யப்பட்டிருக்கவில்லை. மூங்கிலால் செய்யப்பட்ட ஒரு முதலியன கருவியாகவே இது இருந்தது. மலைவாழ் மக்களும், கிராமப்புற சிறுவர்களும், இயற்கையோடு இயைந்த தங்கள் பொழுதுபோக்கிற்காக, மூங்கில் சிம்புகளை வைத்து இதைச் செய்து இசைத்து வந்திருக்கின்றனர்.
காலப்போக்கில், அதன் இசை சாத்தியங்களை உணர்ந்த கலைஞர்கள், அதை உலோகம் கொண்டு வடிவமைத்து, மெருகேற்றினர். நாட்டுப்புற இசையில் ஒரு அங்கமாக இருந்த மோர்சிங், மெல்ல மெல்ல செவ்வியல் இசை மேடைகளில் தனக்கென ஒரு முக்கிய இடத்தைப் பிடித்தது.
- கர்நாடக சங்கீதத்தில்: மிருதங்கம், கடம், கஞ்சிராவுடன், தாள வாத்தியக் குழுவில் (தவில் வாத்தியக் கச்சேரி) மோர்சிங் ஒரு தவிர்க்க முடியாத அங்கமாக விளங்குகிறது. இது வெறும் தாளத்திற்கு மட்டும் வாசிக்கப்படுவதில்லை. மிருதங்கத்தின் கடினமான சொற்கட்டுகளை (சொல்லுக்கட்டு) அப்படியே பிரதிபலிக்கும் திறனும் மோர்சிங்கிற்கு உண்டு.
- பிற மாநிலங்களில்: அசாமில் ‘பிஹு’ போன்ற நாட்டுப்புறப் பாடல்களுக்கும், வங்காளத்தில் ரவீந்திர சங்கீதத்திற்கும், ராஜஸ்தானின் கிராமிய இசைக்கும் மோர்சிங் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
- தமிழ்நாட்டில்: கர்நாடக இசை மட்டுமல்லாது, வில்லுப்பாட்டு போன்ற பாரம்பரிய கலை வடிவங்களிலும் மோர்சிங்கின் பங்களிப்பு மகத்தானது.
பார்ப்பதற்கு எளிது, பழகுவதற்கு அரிது!
எட்டு சென்டிமீட்டர் நீளமே உள்ள இந்தக் கருவியை வாசிப்பது குழந்தைகளின் விளையாட்டு அல்ல. இதற்கு மிகுந்த பயிற்சியும், கவனக் குவிப்பும், உடல் கட்டுப்பாடும் அவசியம்.
வாத்தியக் கலைஞர், மோர்சிங்கின் வளைந்த பகுதியைப் பற்களின் மீது லேசாகக் கடித்தபடி, இடது கையால் முகத்தோடு சேர்த்துப் பிடித்துக் கொள்ள வேண்டும். வலது கையின் ஆள்காட்டி விரலால், அதன் நாக்குப் பகுதியைச் சரியான முறையில் சுண்ட வேண்டும். ஒரு சிறிய தவறு நிகழ்ந்தாலோ, கையின் பிடி தளர்ந்தாலோ, அதிர்ந்துகொண்டிருக்கும் அந்தக் கூரிய உலோகக் கம்பி, பற்களையோ அல்லது நாவையோ பலமாகத் தாக்கிவிடும். அதனால்தான், “மோர்சிங் நாக்கைப் பதம் பார்த்துவிடும்” என்று சொல்வார்கள்.
மோர்சிங்கின் ஜாம்பவான்கள்
இந்தக் கடினமான கருவியை விர்ச்சுவோசோமாக வாசித்து, அதன் புகழை உலகெங்கும் பரப்பிய கலைஞர்கள் பலர். மறைந்த மோர்சிங் பி. எஸ். புருஷோத்தம், திருவிடைமருதூர் பி. எஸ். வி. ராஜா, ஸ்ரீரங்கம் கண்ணன் போன்ற ஜாம்பவான்கள் முதல், இன்றைய தலைமுறையில் வளசரவாக்கம் ஏ. எஸ். கிருஷ்ணன், பெங்களூரு ராஜசேகர், கோதண்டராமன் எனப் பல கலைஞர்கள் இந்தக் கலையை உயிர்ப்புடன் வைத்திருக்கிறார்கள். இவர்களின் கச்சேரிகளை யூடியூப் போன்ற தளங்களில் காணும்போது, இந்தக் கருவியின் உண்மையான சக்தி நமக்கு விளங்கும்.
மோர்சிங் என்பது ஒரு இசைக்கருவி மட்டுமல்ல. அது மனித உடலும், ஒரு கருவியும் இணையும் ஒரு அற்புதக் கலை வடிவம். ஒரு சிறிய உலோகத் துண்டு, மனிதனின் வாய், நாக்கு மற்றும் சுவாசத்தின் உதவியுடன் ஒரு முழுமையான இசை அனுபவத்தை வழங்க முடியும் என்பதற்கான உயிருடன் சாட்சி.
அடுத்த முறை, எங்காவது ஒரு கச்சேரியில், அந்த மர்மமான, ரீங்காரமிடும் ஓசையைக் கேட்டால், உங்கள் கண்கள் தானாகவே அந்த மோர்சிங் கலைஞரைத் தேடும். அப்போது, அந்த எளிய தோற்றத்திற்குப் பின்னால் இருக்கும் கடின உழைப்பையும், பாரம்பரியப் பெருமையையும், அறிவியல் கலையையும் நினைத்து நீங்கள் வியப்பது உறுதி!
About the Author
