மாலை மயங்கும் நேரம். சூரியன் தன் பொன்னிறக் கதிர்களை மெல்லச் சுருக்கிக்கொள்ள, மரங்களிலிருந்து பறவைகள் தங்கள் கூட்டிற்குத் திரும்பும் ஓசை. ஊரின் நடுவே உள்ள திடலில் புழுதி பறக்க, சிரிப்பொலிகளும், உற்சாகக் கூச்சல்களும் விண்ணைப் பிளக்கும். “கபடி… கபடி…” என்ற ஒருவனின் மூச்சுப் பிடிக்கும் சத்தமும், “டேய், அவனைப் பிடிங்கடா!” என்ற கூட்டத்தின் ஆரவாரமும் கேட்டுள்ளதா?
இந்தக் காட்சி இன்றைய ஸ்மார்ட்போன் உலகில், பலருக்கு ஒரு கனவு போலத் தோன்றலாம். ஆனால், சில தசாப்தங்களுக்கு முன்பு வரை இதுதான் தமிழ் கிராமங்களின் உயிர்ப்புள்ள மாலை நேரங்களாக இருந்தன. பம்பரம் சுழன்றது, கோலிகள் மோதின, நொண்டி கால்கள் நிலத்தில் கோடுகளைத் தாண்டின.
ஆனால், இந்த விளையாட்டுகள் எல்லாம் வெறும் பொழுதுபோக்கு மட்டும்தானா? இல்லை. அவை வெறும் ஆட்டங்கள் அல்ல; அவை நம் முன்னோர்கள் நமக்காக விட்டுச்சென்ற வாழ்க்கைப் பள்ளிக்கூடங்கள். ஒவ்வொரு ஆட்டத்தின் விதிகளுக்குப் பின்னாலும் ஒரு வாழ்க்கை தத்துவம் மறைந்திருக்கிறது. வாருங்கள், அந்த ஆட்டக்களத்திற்குள் மீண்டும் ஒருமுறை பயணித்து, நாம் இழந்தது வெறும் விளையாட்டுகளை மட்டும்தானா அல்லது விலைமதிப்பில்லா வாழ்க்கைப் பாடங்களையா என்று அலசுவோம்.
பாரம்பரியத்தின் பசுமை: ஏன் இந்த விளையாட்டுகள் முக்கியமானவை?
நம் கிராம விளையாட்டுகள் வெறும் உடல் உழைப்பைக் கோரும் செயல்பாடுகள் அல்ல. அவை நம் பண்பாட்டின் வேர்கள்.
- அறிவியலும் ஆரோக்கியமும்: திறந்தவெளியில், புழுதி மண்ணில் விளையாடும்போது, உடலுக்குத் தேவையான வைட்டமின்-டி கிடைக்கிறது. ஓடி ஆடி விளையாடுவது இயல்பான உடற்பயிற்சியாக மாறி, உடல் உறுதியையும், நோய் எதிர்ப்பு சக்தியையும் அதிகரிக்கிறது. கபடி போன்ற விளையாட்டுகளில் மூச்சை அடக்கிப் பாடுவது, ஒருவித பிராணாயாமப் பயிற்சியாகவே செயல்படுகிறது.
- சமூக ஒற்றுமையின் அடித்தளம்: கிராம விளையாட்டுகளில் ஜாதி, மத, பொருளாதார வேறுபாடுகளுக்கு இடமில்லை. களத்தில் இறங்கிவிட்டால் அனைவரும் சமம். வெற்றி ஒன்றே குறிக்கோள். பண்டிகை காலங்களில், ஊரே ஒன்றாகக் கூடி போட்டிகள் நடத்துவது, சமூகப் பிணைப்புகளை இறுக்கமாக்கி, உறவுகளைப் பலப்படுத்துகிறது.
- மூளையைக் கூர்மையாக்கும் பயிற்சி: பல்லாங்குழி, தாயம் போன்ற விளையாட்டுகள் வெறும் பொழுதுபோக்கல்ல. அவை கணிதத் திறன், கணக்கிடும் வேகம், உத்தி வகுத்தல் (Strategy) மற்றும் முன்னோக்கிச் சிந்திக்கும் ஆற்றலை (Foresight) வளர்க்கும் அற்புதமான பயிற்சிகள்.
ஆட்டங்களின் வழியே ஒரு பயணம்: சில பிரபலமான விளையாட்டுகள்
ஒவ்வொரு கிராம விளையாட்டும் ஒரு தனித்துவமான கதையைச் சொல்கிறது.
கபடி – வீரத்தின் மூச்சு: இது வெறும் விளையாட்டு அல்ல, ஒரு போர் உத்தி. கோட்டைப் போன்ற ஆடுகளத்தில், எதிரணியின் எல்லைக்குள் ஒருவன் மட்டும் மூச்சைப் பிடித்துக்கொண்டு நுழைந்து, அவர்களைத் தொட்டுவிட்டு, தன் எல்லைக்குத் தப்பித்து வரவேண்டும். இது தன்னம்பிக்கை, துணிச்சல், வேகம் மற்றும் தப்பிக்கும் கலையின் ஒரு அற்புதமான கலவை. அதே சமயம், தற்காப்பு அணியினர் ஒற்றுமையுடன் செயல்பட்டு, அந்த ஒருவனை மடக்க வேண்டும். இது குழுவாகச் செயல்படுவதன் வலிமையை உணர்த்துகிறது.
சிலம்பம் – தமிழனின் வீரம்: கம்பு சுழலும் ஓசையும், கால்களின் வேகமான அசைவுகளும், கண்களின் கூர்மையும் சேர்ந்த ஒரு தற்காப்புக் கலை. இது வெறும் உடல் திறனை மட்டும் சோதிப்பதில்லை; மனதையும் ஒருமுகப்படுத்தும் ஒரு தியானம் போன்றது. உடல் மற்றும் மனதின் ஒருங்கிணைப்பு எவ்வளவு? முக்கியம் என்பதை சிலம்பம் கற்றுத்தருகிறது.
பல்லாங்குழி – கணிதத்தின் கொண்டாட்டம்: வீட்டின் திண்ணையில், இருவர் எதிரெதிரே அமர்ந்து, புளியங்கொட்டைகளையோ அல்லது சோழிகளையோ குழிகளில் நிரப்பி ஆடும் அழகே தனிதான். இது கூட்டல், கழித்தல், வகுத்தல் என கணிதத்தின் அடிப்படையையும், சேமிப்பின் முக்கியத்துவத்தையும், அடுத்தவரின் நகர்வுகளைக் கணிக்கும் திறனையும் எளிமையாகச் சொல்லிக்கொடுக்கும் ஒரு நிதி மேலாண்மை பாடம்.
கோலி, பம்பரம், நொண்டி – குழந்தைப்பருவத்தின் சின்னங்கள்: நான்கு கோலிகளை வைத்து, ஒற்றை கோலியால் குறி பார்த்து அடிப்பதில் கிடைக்கும் மகிழ்ச்சி; கயிற்றைச் சுற்றி, பம்பரத்தை வேகமாய் சுழற்றி, ஆணியில் அது கச்சிதமாக நிற்பதைப் பார்க்கும் பெருமிதம்; கட்டம் போட்டு, ஒற்றைக்காலில் தாண்டித் தாண்டி விளையாடும் நொண்டி ஆட்டம் – இவை அனைத்தும் இலக்கை நிர்ணயித்தல், குறி தவறாமை, சமநிலை (Balancing) போன்ற நுட்பமான திறன்களை வளர்த்தன.
மறைந்து போகும் மாயாஜாலம்: இன்றைய நிலை என்ன?
காலப்போக்கில், இந்த விளையாட்டுகளின் சத்தம் மெல்ல மெல்லக் குறைந்துவிட்டது. மாடி வீடுகள் பெருகி, விளையாடப் பொது இடங்கள் குறைந்தன. கல்விச் சுமை, தொலைக்காட்சி, மற்றும் இன்றைய டிஜிட்டால் யுகத்தின் வீடியோ கேம்கள், நம் பாரம்பரிய விளையாட்டுகளை ஓரங்கட்டிவிட்டன. விரல் நுனியில் கிடைக்கும் ảo வெற்றி, வியர்வை சிந்தி மண்ணில் பெறும் நிஜ வெற்றியை மறக்கடித்துவிட்டது.
இருப்பினும், சமீப காலங்களில் ஒரு நம்பிக்கைக் கீற்று தெரிகிறது. ஜல்லிக்கட்டுப் போராட்டத்திற்குப் பிறகு, நம் பாரம்பரியத்தின் மீது ஏற்பட்டிருக்கும் புதிய விழிப்புணர்வு, கிராம விளையாட்டுகளுக்கும் புத்துயிர் அளித்துள்ளது. பல பள்ளிகளிலும், கல்லூரிகளிலும், தன்னார்வ அமைப்புகளாலும் ‘பாரம்பரிய விளையாட்டு விழாக்கள்’ நடத்தப்பட்டு, இந்த விளையாட்டுகள் அடுத்த தலைமுறைக்குக் கடத்தப்படுகின்றன. கபடி, ‘ப்ரோ-கபடி’ எனப் புதிய அவதாரம் எடுத்து, உலக அரங்கில் நட்சத்திர அந்தஸ்தைப் பெற்றுள்ளது.
விளையாட்டு சொல்லும் வாழ்க்கைப் பாடங்கள்: உண்மையான பயிற்சிப் பள்ளி
கிராம விளையாட்டுகள் நமக்குக் கற்றுத்தந்த முக்கியமான வாழ்க்கைப் பாடங்கள் இவைதான்:
- குழுவாக செயல்படுதல் (Teamwork): “நான்” என்பதை விட “நாம்” என்பதே முக்கியம் என்பதை கபடி கற்றுத்தருகிறது. குழுவின் வெற்றிக்குத் தனிப்பட்ட ஆசைகளை விட்டுக்கொடுப்பது, பணியிடத்திலும் குடும்பத்திலும் இணக்கமாக வாழ உதவும்.
- ஒழுக்கம் மற்றும் விதிகளை மதித்தல் (Discipline): ஒவ்வொரு விளையாட்டுக்கும் ஒரு விதி உண்டு. அந்த விதிகளை மதித்து ஆடுவது, சமூகத்தில் சட்டங்களையும், நெறிமுறைகளையும் மதிக்கக் கற்றுத்தருகிறது.
- வெற்றி, தோல்வியை சமமாக ஏற்பது (Emotional Balance): வெற்றி பெற்றால் ஆர்ப்பரிப்பதும், தோற்றால் துவண்டுவிடுவதும் வீரனுக்கு அழகல்ல. ஆட்டம் முடிந்ததும் எதிரணியினருடன் கைகுலுக்குவது, வாழ்க்கையில் இன்பத்தையும் துன்பத்தையும் சமநிலையுடன் ஏற்கப் பழக்குகிறது.
- தன்னம்பிக்கை (Self-Confidence): தொடர் பயிற்சியின் மூலம் ஒரு கலையில் தேர்ச்சி பெறும்போது, தன்னம்பிக்கை தானாக வளர்கிறது. இந்தத் தன்னம்பிக்கை, வாழ்க்கையின் எந்தவொரு சவாலையும் எதிர்கொள்ளும் மன தைரியத்தைக் கொடுக்கும்.
- விடாமுயற்சி (Perseverance): முதல் முயற்சியிலேயே வெற்றி கிடைத்துவிடாது. பத்து முறை தோற்றாலும், பதினோராவது முறை விடாமுயற்சியுடன் முயன்றால் வெற்றி நிச்சயம் என்பதை ஒவ்வொரு ஆட்டமும் உணர்த்துகிறது.
ஆக, நம் கிராம விளையாட்டுகள் என்பவை வெறும் உடல் சார்ந்த ஆட்டங்கள் அல்ல. அவை நம் மூதாதையர்கள் வடிவமைத்த முழுமையான ஆளுமைப் பயிற்சிப் பட்டறைகள். அவை ஆரோக்கியம், ஒற்றுமை, மனத்திறன், ஒழுக்கம் மற்றும் வாழ்க்கையின் ஏற்ற இறக்கங்களைச் சமாளிக்கும் பக்குவம் என அனைத்தையும் ஒரே இடத்தில் கற்றுத் தந்தன.
இனியாவது, நம் குழந்தைகளுக்கு மொபைல் போன்களைக் கொடுப்பதோடு, ஒரு பம்பரத்தையும், கோலிக்குண்டுகளையும் கொடுத்து, மண்ணில் விளையாடக் கற்றுக்கொடுப்போம். நம் பாரம்பரியத்தின் பொக்கிஷங்களான இந்த விளையாட்டுகளை மீட்டெடுப்பது, நம் வேர்களைப் பாதுகாப்பதற்குச் சமம். ஏனெனில், விளையாட்டு என்பது வெறும் விளையாட்டல்ல, அது வாழ்க்கையின் பயிற்சிப் பள்ளி!
About the Author
